ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό …….

Αφιερωμένο σε μπαμπάδες που περιμένουν……!!!!!
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι. Πόσο μικρό ήταν μα χωρούσε μέσα του όλους τους κόσμους της γης!! Ένιωθε τα πάντα κι ας μην το έβλεπαν πολλοί. Ζωηρό έξυπνο, τρυφερό μα κλεισμένο σε έναν κόσμο γυάλινο από την αρχή. Περπατούσε κι έβαζε μόνος του πετραδάκια με το ζόρι να σκοντάψει παντού μήπως και σπάσει κάτι και δραπετεύσει. Ήξερε πως όλη η γυάλα ήταν ένα ψέμα κι ότι όλη του η ζωή θα άρχιζε έξω από αυτήν. Περπατούσε συνέχεια σε κύκλους μες στη γυάλινη επιφάνεια μήπως και βρει μια ρωγμή από κάπου να ξεφύγει. Έτρεχε, έτρεχε σαν ποντικάκι πέρα δώθε παντού έξοδο να βρει.
Μια μέρα, είδε μπροστά του έναν που του έμοιαζε πολύ. Ήταν εκεί από την αρχή μα τώρα τον είχε προσέξει. Τον περίμενε εκείνος που του έμοιαζε πολύ μα ήταν απ’ έξω. Κοντοστάθηκε το αγοράκι και ρώτησε απορημένο σαν να κοιτάχτηκε στον καθρέπτη για πρώτη φορά…: -«Ποιος είσαι εσύ και γιατί μου μοιάζεις τόσο πολύ;» -«Είμαι εγώ εσύ, κι εσύ είσαι εγώ. Σε περιμένω να βγεις. Θα μείνω μέχρι να βρεις ρωγμή να ξεφύγεις.» -«Μα πες μου, γιατί είμαι σε γυάλα; Ποιος με έβαλε εδώ;» -«Σε έβαλε ο φόβος των ανθρώπων γιατί οι ίδιοι νομίζουν πως ανήκουν εκεί, όμως εσύ όχι. Θα έρθεις μια μέρα κοντά μου.» -«Πότε θα βγω;» -«Θα βγεις όταν είσαι έτοιμος. Εγώ δεν θα φύγω ποτέ, θα σε περιμένω όσο χρειαστεί.» -«Γιατί θα με περιμένεις εσύ τόσο πολύ;» -«Θα σε περιμένω επειδή η αγάπη δεν μπαίνει σε γυάλες, είναι νερό που ρέει παντού, δεν μένει ποτέ ίδια, δεν κάθεται ήσυχη πουθενά. Όσο την περιορίζεις τόσο γιγαντώνεται. Θα σε περιμένω για να σου ανταποδώσω αυτό που κάποτε έκανες εσύ για μένα.» -«Εγώ εσένα, τι;» -«Με έβγαλες για πάντα από τις δικές μου γυάλες.» -«Πότε; Εγώ;» -«Εσύ γιε μου, ακριβώς πριν 2 χρόνια. Όταν γεννήθηκες γέννησες και μένα. Να ζήσεις γιε μου, σε περιμένω…»
Αφιερωμένο σε μπαμπάδες που περιμένουν……!!!!!