Κοινωνικά

ΣΥΓΓΝΩΜΗ – ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Δίδυμες και άρρηκτα συνδεδεμένες αδελφές. Παρεξηγημένες και υποτιμημένες. Πότε ζήτησες συγγνώμη και δεν ήταν ήδη βίωμα ευχαριστηριακό; Όποιος απομυθοποιεί τον εαυτό του στα λάθη του, αμέσως νιώθει ευγνωμοσύνη για τη ζωή του.

Πότε είπες ευχαριστώ με τη καρδιά σου και δεν επιθυμούσες ταυτόχρονα να χωράτε μαζί σε ένα μέρος; Η συγχώρεση είναι μάνα, το ευχαριστώ είναι πατέρας. Το ένα αγκαλιάζει, το άλλο σπρώχνει. Το ένα θρέφει, το άλλο εξελίσσει. Μην τα ξεχωρίζετε αυτά, δεν γεννιέσαι αν δεν έχεις δύο γονείς.

Η συγγνώμη είναι πρόσκληση να αναπνεύσεις το ίδιο οξυγόνο, το ευχαριστώ είναι η διόγκωση των πνευμόνων μα πάντα στην ίδια ανάσα βρίσκεσαι. Αν είσαι άνθρωπος που δε λέει συγγνώμη δεν θα εννοείς ούτε το ευχαριστώ. Ακόμη και αν το λες, θα είσαι ξύλινος μίμος που κινείται μόνο για να φανεί η σκιά του.

Η «συγγνώμη» είναι λέξη ιερή όχι επειδή κάποτε φόρεσε ράσα μα επειδή εγκαλεί και στέκεται με γενναιότητα απέναντι στη φουσκοθαλασσιά του άλλου υπενθυμίζοντάς του πως ΕΔΩ χωρούν πάνω από ένας, ίσως και πολλοί, ίσως κάποτε και όλοι.

Άξονες του ανθρώπου είναι αυτές οι δύο καταστάσεις, «Συγγνώμη»- «Ευχαριστώ» γιατί το συγγνώμη λύνει γόρδιους δεσμούς ενώ το ευχαριστώ χρησιμοποιεί ξανά το σκοινί να δέσει το ίδιο καράβι στο επόμενο ακρωτήρι.

Δε νοείται η ζωή χωρίς αυτές τις δύο λέξεις, είναι ψωμί και νερό, γη και ύδωρ. Αν τα ενώσεις σε ό,τι κάνεις, φλερτάρεις με το άπειρο.