Κοινωνικά

Δε Χρωστώ πια ………

Όχι δεν χρωστώ πια τόσα πολλά. Δε χρωστώ σε χαοτικούς γάμους με χίλια τραπεζώματα που κούρασαν νου και ψυχή, δε χρωστώ τόση κατανόηση για τόπο στην οργή αφού κι αυτή, θα είχε λόγο να χωρέσει στον τόπο της. Δε χρωστώ τόση ελαφρότητα. Δεν χρωστώ πια την απαίδευτη κατοχική εμμονή των παππούδων αλλά ούτε και τη μαύρη τρύπα των κακομαθημένων νέων γεννεών. Δε χρωστώ να σώσω ούτε να σωθώ.

Δεν ανήκω σε ψεύτικα συμπόσια ανθρώπινης επαφής με στόχο το κυνήγι ιδεών. “Το παιδί σου έκανε αυτό”, “Το παιδί μου εκείνο”, γκρίνιες από συζύγους που δεν το παίρνουν απόφαση πως διοξειδώνουν τη ζωή τους, σιωπή από άντρες που περιμένουν να βρεις εσύ το ανείπωτο μυστικό λες και ζούμε στα μυθιστορήματα και κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να βγει ηρωικός.

Όχι, δε χρωστώ την τέλεια μητέρα στα παιδιά μου γιατί δεν είμαι κι ούτε πρόκειται να γίνω. Δε χρωστώ σε κανέναν την εξήγηση για ό,τι έμεινε μέσα μου από τα ερείπια και θέλει ακόμη μπετονιέρα να στεριώσει, δε χρωστώ ό,τι κατάφερα να χτίσω απ’ την αρχή κι ας μην ήμουν άλλο σε αυτήν.

Όχι δε χρωστώ πια γιατί αν ζήσεις στο ψέμα, όσο κι αν σε βολέψει, στο τέλος κάποιος θα πληρώσει το μάρμαρο, κάποιο παιδί θα πιει πορτοκαλάδα χωρίς στυμμένο πορτοκάλι γιατί στον στίφτη θα’ χεις βάλει πικρόξινα λεμόνια.

Δεν είναι όλα ίδια μα τα πιο μεγάλα ψέματα θριαμβολογούν στην πιο κοντινή δήθεν αλήθεια. Δε χρωστώ παρά μόνο σε μένα, σε μένα κι ό,τι βασιλεύει μέσα μου, εκείνο το αδιαπέραστο ηλιοβασίλεμα που ήξερα να κλείνω τα μάτια και να βλέπω το άπειρο γιατί μέσα του είχε όλη την αλήθεια γιατί μέσα του…ΕΙΧΕ ΕΜΕΝΑ.