Κοινωνικά

ΞΕΦΛΟΥΔΙΣΤΕ ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ…….

     Ένα ξεφλούδισμα όλη η ζωή μας. Παιδιά ξεφλουδίζουν ανεπάρκεια γονέων, γονείς σφυρηλατούν “εγώ” παιδιών. Αναρωτιέσαι μήπως και τελικά όλη μας η ύπαρξη, είναι απλώς ένα ατελείωτο ξεγύμνωμα κι ΟΧΙ ένα ντύσιμο. Ποιος σου είπε πως χρειάζεσαι πρόσθεση κι όχι απλή αφαίρεση για να γίνεις αυτό που είσαι; Πήραμε μαχαίρια αιχμηρά να κόψουμε το κρεμμύδι κι όμως θέλαμε μόνο δάκτυλα να το ξεφλουδίσουμε. Η φλούδα μας, αχ εκείνη η ανακατώστρα, εκείνη η κακιά μάγισσα που ούτε πριν τις 12 δε θα μας φορέσει το γοβάκι, γιατί ξέρει πως αν χορέψουμε με αυτό, δε θα μπορέσουμε ποτέ ξανά να περπατήσουμε χωρίς αυτό. Φλούδες όλοι γεμάτοι μέσα μας, ιδέες για τον εαυτό μας που δεν πέρασαν ούτε το κατώφλι μας κι όμως γι΄αυτές θρηνούμε ακόμα. “Δε μ’αγάπησε αυτός, δεν έγινε εκείνο”.

     Θρήνος κι οδυρμός για μια φλούδα, που ούτε να τη καταπιείς μπορείς στο τέλος. Ξεφλουδίστε τα κρεμμύδια. Μη φοβάστε να δείτε κατάματα τα λάθη σας, αφήστε και κανέναν άνθρωπο να σας τα πει με αγάπη, όλοι κλάψαμε πάνω απο τάφους με στολίδια. Άλλοι από μάρμαρο κι άλλοι από πούπουλα. Τάφοι ήταν και οι δυο.

     Όλοι χάσαμε μια ιδέα για τον εαυτό μας, που θέλαμε να έχουμε για πάντα. “Το επαναστατικό παιδί που διέλυσε τη ζωή του”, “Η απροσάρμοστη γυναίκα”, “Ο ανώριμος σύζυγος”. ΠΑΝΤΟΥ φλούδες ν’ αφαιρέσεις κι ανυψωμένα πανό να δεις. Αφήστε τη ζωή να σας αφαιρέσει τίτλους, μην παλεύετε άλλο μες στη κουζίνα. Εξάλλου, ένα κρεμμύδι για να το φας όπως πρέπει, εε…Θα κλάψεις και λιγάκι.